I....I.....I.........

Millions things to do. Millions words to say.

But..............

I don't want to do and I don't want to say.

Because I know...

There's nothing i can do and there's nothing i can say.

 

 

 

 

Right now i'm happy with everything ja....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สิ่งที่ฉันกังวล เกี่ยวกับตัวฉันเอง
สิ่งที่ฉันยังเกรง ยังลังเลในใจ
แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่จิตใจวุ่นวาย
สิ่งที่ให้เธอไป อาจดีไม่พอ

อย่าฝากความหวังที่ฉันจนเกินไป
เพราะฉันไม่ได้มีทุกอย่าง ที่ควรจะต้องรอ
อย่าฝากความฝัน ให้ฉันคอยดูแล
ถึงแม้ภายในใจ จะรักเธอ
หมดตัวและหัวใจ แต่คงไม่ดีเพียงพอ

สิ่งที่ฉันเคยเจอ เจ็บและช้ำซมซาน
เก็บและฝันมานาน จนเป็นปมในใจ
อาจมีบ้างบางคราว ที่อ่อนแอมากมาย
อาจไม่เหมือนใครๆ ที่ใจเเข็งแรง

อย่าฝากความหวังที่ฉันจนเกินไป
เพราะฉันไม่ได้มีทุกอย่าง ที่ควรจะต้องรอ
อย่าฝากความฝัน ให้ฉันคอยดูแล
ถึงแม้ภายในใจ จะรักเธอ
หมดตัวและหัวใจ แต่คงไม่ดีเพียงพอ

กลัวใจเธออาจจะผิดหวัง เพราะรักฉันแล้วเธอคงเหนื่อย
เธอคงต้องเหนื่อย ต้องคอยเฝ้าดู สิ่งที่ฉันเป็น

อย่าฝากความหวังที่ฉันจนเกินไป
เพราะฉันไม่ได้มีทุกอย่าง ที่ควรจะต้องรอ
อย่าฝากความฝัน ให้ฉันคอยดูแล
ถึงแม้ภายในใจ จะรักเธอ
หมดตัวและหัวใจ แต่คงไม่ดีเพียงพอ

ที่จริงก็รักเธอ หมดตัวและหัวใจ แต่คงไม่ดีเพียงพออออออออออ

 

 

"ไม่อยากไปบิน" คิดแบบนี้แทบทุกครั้งที่มีบิน

เราไม่ได้อยากเปนแอร์ เราไม่ได้มีความตั้งใจ รึว่ารักในงานนี้มากขนาดนั้น

เรารักตัวเองอยู่ อยากสบาย ไม่ต้องมีเงินมากก้อได้

 

 

 

บินถี่ขนาดนี้มันเหนื่อยเกินไป ร่างกายแทบรับไม่ไหว

ใจมันก้ออ่อนล้าตามไปด้วย เพราะไม่ได้อยู่กับคนที่เรารัก

 

 

 

"ไม่อยากแยกจากกอล์ฟ" อยากอยู่ด้วยกันนานๆ

พอถึงวันที่เราได้หยุด เราก้อดีใจนะ แต่ที่รักกลับมีบิน

ไม่อยากให้ที่รักไปบิน อยากอยู่กับที่รักตลอดไป

 

 

 

ทุกครั้งที่แยกกัน ความคิดต่างๆก้อเข้ามาในหัว

ความกลัวมากมายผุดขึ้นในใจ จนเริ่มระแวงกันและกัน

 

 

 

แต่จะทำยังไงได้ล่ะ มันเป็นความรับผิดชอบ ที่ต้องทำงาน

ก้อได้แต่รอวันที่เราจะแลกสเกตได้

เฝ้าฝันถึงวันที่จะได้ทำงานด้วยกัน อยู่ด้วยกันตามstationของประเทศต่างๆ

 

 

 

ปออยากให้กอล์ฟเชื่อใจปอ "ปอจะทำให้กอล์ฟเชื่อใจปอ"

ปอจะรักกอล์ฟให้ดึที่สุด อยู่ด้วยกันตลอดไปนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ต่อหน้าคนที่คุณรักหัวใจคุณเต้นรัว

 ต่อหน้าคนที่คุณชอบคุณรู้สึกมีความสุข 

 ต่อหน้าคนที่คุณรักฤดูหนาวเป็นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ 

 ต่อหน้าคนที่คุณชอบฤดูหนาวเป็นฤดูหนาวที่งดงาม 

 ถ้าคุณจ้องหน้าคนที่คุณรักคุณจะหน้าแดง 

 ถ้าคุณจ้องตาคนที่คุณชอบคุณจะยิ้มออกมา 

 ต่อหน้าคนที่คุณรักคุณไม่สามารถพูดทุกสิ่งในใจคุณได้ 

 ต่อหน้าคนที่คุณชอบคุณทำได้ 

 ต่อหน้าคนที่คุณรักคุณจะเขินอาย 

ต่อหน้าคนที่คุณชอบคุณเปิดเผยความเป็นคุณได้

 

 คนที่คุณรักมักเข้ามาอยุ่ในใจคุณทุก2นาที 

 

 คุณไม่สามารถสบตาคนที่คุณรักตรงๆได้ 

 แต่คุณยิ้มและสบตาคนที่คุณชอบตรงๆได้ 

 เมื่อคนที่คุณรักร้องไห้คุณจะร้องไห้ไปกับเขา 

 แต่เมื่อคนที่คุณชอบร้องไห้คุณจะปลอบเขา 

 

ความรู้สึกรักเริ่มต้นจากดวงตา 

ความรู้สึกชอบเริ่มต้นที่หู 

 ฉะนั้นถ้าคุณจะเลิกชอบคนที่คุณชอบ

 

 ก้อ...แค่ปิดหูของคุณเท่านั้นก็พอ 

 แต่ถ้าคุณพยายามจะปิดตา รักจะกลายเป็นนํ้าตา 

 และเมื่อคุณเปิดตาขึ้นอีกครั้ง 

... คุณก็จะได้รู้ว่า...

 สิ่งที่คุณเสียไป คือ คนที่คุณรักมากที่สุด  

ทุกครั้งที่กลับมาจากบิน บางทีพอไม่มีอะไรทำ

ก้อต้องมานั่งเปิดคอม ฟังเพลง ออนเอม (เพลงเดิมๆ -*-)

ว่างสุดๆ พอไม่มีกอล์ฟ ชีวิตก้อดูจะเงียบเหงาซะเหลือเกิน

ทำไมต้องบินไม่ตรงกันด้วยน้า เห้อออ.... เซงจิตมากมาย

แอบคิดถึงที่รักที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดด >_<"

อ่านะ พอๆ ฟุ้งซ่านคิดถึงมากเกิน เด๋วร้องไห้อีก

แต่วันนี้แปลกดี รู้สึกว่า"ตัวเองเปลี่ยนไป"

เปลี่ยนไปในทางที่ดีรึป่าวอันนี้ไม่รู้แฮะ ไม่แน่ใจ

รู้สึกแปลกๆ การใช้ชีวิตของเรามันเปลี่ยนไป

มันอยู่ดีๆก้อรู้สึกอ่านะ ว่าเออ กูเปลี่ยนไปเนอะ

แต่ในใจก้อยังคิดถึงภาพเดิมๆ เหตุการณ์เก่าๆ

เพื่อนๆที่น่ารัก ความทรงจำดีๆ ก้อวนเวียนอยู่ตลอด

อยากอยู่กับกอล์ฟและก้ออยากอยู่กับเพื่อนด้วยอะ

อะๆ มะเช้าแอบมีเคืองเจอครูคนนึงทักเราว่า

"หน้าอ้วนขึ้นนะปอ" (-*-)................

เจ๊นี่แทบอยากจะกริ๊ดดดดดด ทักว่าอ้วนไม่ว่านะ

แต่ทักว่าหน้าอ้วนนี่มีเคืองกันเลยทีเดียว

เอาเถอะๆ ก้ออ้วนจิงนี่หว่า หน้างี้บานเชียว

ทำไรไม่ได้ ทำใจอย่างเดียว ชิส์

ตอนนี้อยากไปเที่ยวมากเลย อยากไปเที่ยวกับที่รักอะค่ะ

อยากไปบินกะที่รัก อยากไปค้างที่stationต่างๆด้วยกัน

ภาวนาๆๆทุกวัน ขอให้ได้บินด้วยกันสักไฟลท์นึงเถ้อะ.......

ก้อยังดีน้า สิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจิง เราต้องได้อยู่ด้วยกันซิน้า อิอิ

 

ปล.คิดถึงจูนมากมายอะ อยากอยู่ด้วยมากเลยรู้มั้ย จุ๊บๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบแล้วครับทุกท่าน

Cabin Crew training basic course 2007 รุ่นที่1 ห้อง1และ2

ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี และแล้ว...

ตื่นเต้นวุ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

อืม เอาสิครับท่าน ตื่นเต้นชิบ  

ตอนนี้สิ่งที่เครียดมากคือ การที่ต้องบินสุวรรณภูมิเนี่ย

มันเปนอุปสรรคของชีวิตดิชั้นเหลือเกิน

กำลังหาหอหรือคอนโดแถวนั้นอยู่อะ ใครมีแนะนำบอกกันหน่อยละกันนะ

 

เปนแอร์แล้ว คงมีเวลาน้อยลง

เวลาว่างก้อไม่เหมือนชาวบ้านเค้า

คงจะได้ออนเอมน้อยมากๆ

เพื่อนๆอย่าน้อยใจไปนะจ้ะ

ที่จะโทรหา+เจอกันน้อยลง

 

ช่วงนี้...ชีวิตเรื่อยๆค่ะ เรียนรู้เกี่ยวกับการเปนแอร์มากขึ้น

รู้ซึ้งถึงความเหนื่อยยากลำบากของแอร์โฮสเตสแล้วล่ะค่ะ

แต่...ในใจเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่าง มีความต่อต้านบางสิ่งเกิดขึ้น

นั่นก้อคือ ใจเราไม่ได้รักการเปนแอร์น่ะเอง เราไม่ได้อยากเปนมาตั้งแต่ต้น

พอเริ่มทำเริ่มฝึกอะไร แล้วผลมันออกมาไม่ดี ก้อจะเริ่มหงุดหงิดตัวเอง

มีความรู้สึกว่าตัวเราเองสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้

แต่เรา...กลับเลือกที่จะไม่ทำ เพราะ...เราไม่ชอบ!!

เราไม่พยายามที่จะทำอะไรเลย เราไม่อยากฝืน

แต่ก้อช่วยไม่ได้ เดินทางมาถึงขนาดนี้

มันไกลเกินกว่าที่เราจะหันหลังกลับ

ก้อได้แต่คิดว่า เวลาคงจะทำให้อะไรมันดีขึ้น

เวลามันคงจะช่วยหล่อหลอมเราให้มีใจรักในงานด้านนี้ขึ้นมาบ้าง

และหวังว่า...เวลาคงจะเยียวยาให้จิตใจเราดีขึ้น

เปิดใจกับคนอื่นมากขึ้นเช่นกันนะ

 

 

 

 

 

เรียนอยู่ดีๆ

น้ำตาไหล

ไม่รู้ร้องทำไม

ทำตัวบ้าๆบอๆ

กลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง

จนพอได้อยู่นิ่งๆ

มันก้อระเบิดออกมาซะงั้น

ชีวิตไร้จุดมุ่งหมาย

คนอื่นมองว่ามันสวยงาม

แต่มีใครรู้บ้างมั้ยว่า

เราต้องการทำอะไรกันแน่

ก้อดี ร้องไห้ไปซะบ้าง

ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ

มันก้อเท่านั้นเอง 

 

  ตอนนี้เริ่มเทรนนึ่งแอร์โอสเตสของการบินไทยมาได้ 19 วันแล้ว 

ตอนนี้กะลังเรียนปูพื้นฐานอยู่ เกี่ยวกับ Emergency ต่างๆ

เหนื่อยมาก ถึงมากที่สุด...

ชีวิตมันเปลี่ยนไปแทบทุกอย่าง

นอนเรวขึ้น 4 ทุ่ม นอนละ ตื่น6โมงเช้า

แต่งหน้า+ทำผมเกล้ามวย+ใส่รองเท้าคัชชู2นิ้วครึ่ง+ใส่ถุงน่อง+ใส่สูท ทุกวัน!!!

ชั้นจะรอดมั้ยล่ะ อันนี้ไม่รู้แฮะ... (-*-)  

 

 

 

 

 

 

ท่ามกลางเสียงใบไม้เสียดสีกันบนยอดไม้นั่น....

 

 

 

อาจารย์สังเกตเห็นลูกศิษย์ของตนสะอึกสะอื้นอยู่ตามลำพัง จึงเอ่ยถามลูกศิษย์ว่า

 

 

 

ฝ่ายศิษย์กลั้นสะอื้นไว้ชั่วครู่ แล้วจึงตอบกลับอาจารย์ตนว่า

 

 

 

อาจารย์จึงเอ่ยถามต่อไปว่า

 

 

 

ศิษย์ส่ายหน้า แล้วตอบกลับอาจารย์อย่างทันทีว่า

 

 

 

อาจารย์สงสัยขึ้นมาทันใด

 

 

 

น้ำตามากมายไหลออกมาจากดวงตาของศิษย์ตัวน้อยมากขึ้น

พร้อมกับคำตอบที่ว่า